…και νομίζω ότι μέχρι τότε θα μείνουμε κλειστοί από εδώ. Από αλλού όμως…

Είναι όλα περίεργα, μοναδικά, συνολικά, τεράστια και κομματιασμένα. Ηλεκτρικά και χειροκίνητα μαζί, χημικά, οργανικά κι ανόργανα. Σάλτσα στο στεγνό φαΐ, αλκοόλ στο άδειο ποτήρι, ένας καβγάς και μια σφαλιάρα για τον άγνωστο που σε κοίταξε περίεργα, και αγάπα τον πλησίον σου καλέ μου Σαμαρείτη. Είναι όλα μια καταιγίδα πριν και μετά την ανύπαρκτη ηρεμία. Είναι όλα αγάπη κι είναι μίσος, είναι όλα η κραυγή πριν από την επίθεση για ελευθερία, κι η τελευταία ξεψυχισμένη ανάσα του ηττημένου. Είναι όλα θεραπεία, κι είναι όλα αρρώστια. Είναι όλα σκλαβιά, κι είναι όλα ελευθερία.

Είναι όλα νέα και γέρικα, όλα μωρά κι όλα λολά. Είναι όλα απογοήτευση κι είναι όλα ελπίδα πριν να ψάξεις τη λεπίδα. Είναι όλα ιερά, ανεπανάληπτα, τετριμμένα και βεβηλωμένα για πολλοστή φορά. Αλλά είναι όλα καλύτερα από την ανύπαρκτη εναλλακτική. Είναι όλα όσα κάνεις, είναι όλα όσα είσαι. Είναι όλα φυσική, αστροφυσική, μεταφυσική κι αστρολογία. Είναι όλα πόθος, δίψα, πείνα, προγραμματισμένα από χρόνια, κι είναι όλα νέα κι αντανακλαστικά. Είναι όλα να πεθαίνεις νέος και να ξεγελάς το θάνατο όσο πιο πολύ γίνεται. Είναι όλα μουσική.

Είναι όλα μία μαγική κόκκινη αυγή, και η μυρωδιά του αέρα το σούρουπο λίγο πριν ο ουρανός φιλήσει το νερό για μία ακόμα φορά ποτίζοντάς το με το δικό του σκούρο χρώμα. Είναι όλα ένα ποτό κάτω από το κιόσκι, και μια όξινη τζούρα στην προστασία της καυτής σκιάς του. Είναι όλα καλύτερα από την εναλλακτική. Μια χαμένη νότα από την καλοκουρδισμένη κιθάρα που ο φίλος έπαιξε απόψε πριν κι η δικιά σου ακούρδιστη μπει δειλά μετά από καιρό ξανά να σιγοντάρει. Είναι όλα μέρα κι όλα νύχτα. Είναι όλα όσα αγγίζεις, όλα όσα βλέπεις, όλα όσα γεύεσαι, όλα όσα νιώθεις, όλα όσα αγοράζεις, ζητιανεύεις, δανείζεσαι ή κλέβεις. Είναι όλα η πρόθυμη σάρκα και το προθυμότερο πνεύμα. Είναι όλα τα δικά σου που δε σου ανήκουν.

Είναι όλα τόσο δύσκολα και τόσο διαολεμένα εύκολα. Είναι όλα αυτά που ξέρεις.

Και είναι όλα μόνο μια εικόνα. Μόνο μια εικόνα.

Γεια σου κυρ-Παναγιώτη,

Γιόρταζες χτες, κι όπως ξέρεις γιόρταζε κι η Μαρία του φίλου σου του Θανάση. Είχαμε πάει από εκεί για το καλό και για να τα πούμε λίγο μετά την τελευταία μου “περιπέτεια”. Είχαμε καιρό να βρεθούμε όλοι μαζί βλέπεις κι είχαν γίνει τόσα πολλά που έπρεπε να ανοίξει κι ένα μπουκαλάκι τσίπουρο παραπάνω. Ήταν το ίδιο τσίπουρο, από το ίδιο μέρος, που είχαμε πιει και όταν σε είχα δει πριν λίγους μήνες.

Σε μια στιγμή η κουβέντα γύρισε στους απόντες και κάποια μάτια θόλωσαν. Μέσα στη στενοχώρια του, ο φίλος σου ο Θανάσης μου είπε ότι τώρα πια είσαι κι εσύ ένας απ’αυτούς. Δεν το ήξερα και δεν το περίμενα. Ήσουν από αυτούς που δε φαινόταν να τους πειράζει ο χρόνος.

Μου είπε ότι έφυγες ήσυχα, ένα απόγευμα πριν δέκα μέρες, κρατώντας το χέρι της Βάσως. Η μεγάλη σου καρδιά σε πρόδωσε για μία και μοναδική φορά, ακριβώς όπως την είχες και σε είχε δασκαλέψει όλα αυτά τα χρόνια: απρόβλεπτα και σε ένα μόνο χτύπο. Αυτή η σκέψη μου μετρίασε λίγο την έκπληξη και με την επόμενη γουλιά έφυγα από το άχρωμο παρόν γυρνώντας νοητά πίσω στις ιστορίες που μου έλεγες.

Τότε που πλήρωνες το extra κόστος για το ξενοδοχείο κι από εκεί που από τη δουλειά σου σε έβαζαν στο Sheraton στο κέντρο του Nairobi, εσύ πήγαινες κι έκλεινες δωμάτιο μακρυά, μόνος σου, με θέα στη ζούγκλα, για να βλέπεις τον ήλιο να δύει πίσω από την κοιλάδα του Serengeti, πίνοντας το ποτό σου στο μπαλκόνι και βλέποντας τη φύση να παίρνει όλες τις ανταύγειες του κόκκινου προσπαθώντας να συναγωνιστεί τα χρώματα του ουρανού.

Ή που λάδωνες τη ρεσεψιονίστ στην Αυστραλία για να σου δώσει δωμάτιο με θέα στην πισίνα. Για να μπορέσεις το βράδυ να πας εκεί να δειπνήσεις κάτω από το μπαλκόνι σου. Κι αν είχες και μια “τρυφερή παρουσία” δίπλα σου ακόμα καλύτερα — αλήθεια με ρώτησες γιατί χαμογέλασα όταν είπες τρυφερή παρουσία… Ίσως γιατί ήταν εκείνη η σπάνια φορά που το άκουσα από κάποιον που το χρησιμοποιούσε γνωρίζοντας την έννοια εκ πείρας. Κι αν ήσουν μόνος, κανένα πρόβλημα. Το ξενοδοχείο πάντα θα είχε ένα καλό σκωτσέζικο malt να σου κρατήσει το ίδιο τρυφερή παρέα.

Ή όταν ξύπνησες μετά το μεθύσι της Πρωτοχρονιάς στη Νέα Υόρκη έχοντας “δανείσει” τη στολή σου σε μία από τις εν λόγω τρυφερές υπάρξεις. Τότε που προσπαθούσες να πείσεις τους αστυνομικούς να σε αφήσουν να περάσεις γρήγορα για να πας στο αεροπλάνο σου. “Δυστυχώς θα χάσετε την πτήση σας χωρίς τα έγγραφά σας, δε μπορούμε να κάνουμε κάτι” σου είχε πει ο ξανθομπούμπουρας Αμερικάνος. “Μπορείτε να με αφήσετε να περάσω,” είχες απαντήσει στωϊκά. “Σας παρακαλώ, στην πτήση είναι υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, μη με κάνετε να σας συλλάβω.” “Όπως θέλετε, μόνο πείτε το και στον Πρόξενο σας παρακαλώ. Είναι στην πτήση. Α, και είμαι ο πιλότος.”

Σου είπα τότε ότι έχεις ζήσει τρεις ζωές. Και με τόσο αλκοόλ και όσο συχνά εμφανιζόταν στις ιστορίες σου, πρέπει να υπήρχε και μία τέταρτη που απλά δε τη θυμάσαι. Είχες γελάσει. Με κέρασες ένα τσίπουρο ακόμα. Σήκωσες το ποτήρι κι είπες: “Στις ζωές που δε θυμόμαστε λοιπόν. Σκέψου πώς θά’ναι αν και με τρεις ζωές ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να τις ξαναζήσουμε.”

Στην υγειά σου δε μπορώ να σου πω. Στη θύμησή σου, λοιπόν.

Ο Coehlo είχε ως γνωστόν πει πως αν θέλεις κάτι πολύ τότε το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις. Έχει γίνει πια τετριμμένο.

Λοιπόν, σύμπαν, σίγουρα δεν στο είχα ζητήσει, αλλά θα’πρεπε να το έχεις καταλάβει ότι θέλω κάτι. Πέρα από την αδράνειά σου ως προς την αναγνώριση, έχω πλέον παράπονα και ως προς την παράδοση. Νομίζω ότι απέτυχες και στα δύο παταγωδώς.

Οπότε άστο, θα το κάνω μόνος. Ως συνήθως.

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγοράκι που του άρεσε πολύ να τρέχει. Ήταν γρήγορος, ο πιο γρήγορος στο σχολείο, και πολλοί από τους συμμαθητές του τον είχαν να τρέχει σε κάθε διάλειμμα μήπως και τον νικήσουν. Αλλά δεν τα κατάφερναν.

Το αγοράκι έκανε παρέα με ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Δόμνα. Ήταν και οι δύο από την “περίεργη” πλευρά του ποταμιού. Έπαιζαν οι δυό τους γιατί δεν ήθελαν να παίζουν με άλλους.

Ένα Μαγιάτικο απόγευμα είχε ήλιο και είχαν γυμναστική. Ήταν στην τρίτη δημοτικού.

Η Δόμνα ήταν όμορφη και γαλανομάτα, και όλοι τη ζήλευαν.

Επίσης, ήταν το κοριτσάκι που “αγαπούσε” ο διπλανός του αγοριού, που τον έλεγαν Αντώνη και ήταν ο καλύτερός του φίλος. Ήταν ο δεύτερος πιο γρήγορος της τάξης.

Το αγοράκι ήταν πολύ μικροκαμωμένο για την ηλικία του, και δεν είχε γαλανά μάτια. Αλλά δεν το ένοιαζε. Ο γυμναστής τους έβαλε να τρέξουν μέσα στον ήλιο για να δουν ποιος τελικά θα μπορούσε να νικήσει το αγοράκι. Έφτασαν στον τελικό το αγοράκι κι ο Αντώνης. Ο αγώνας ήταν μέχρι τον απέναντι τοίχο και πίσω.

Το αγοράκι αποφάσισε να τρέξει λίγο πιο αργά γιατί ήταν μπροστά η Δόμνα και ο Αντώνης ήταν φίλος του. Αλλά όσο αργά και να έτρεχε, ήταν πολύ γρήγορο για να το περάσουν.

Δεν ήταν όμως τόσο γρήγορο για να μην το προλάβουν.

Ο Αντώνης αποφάσισε να σπρώξει το αγοράκι στον τοίχο γιατί ήθελε να κερδίσει. Το αγοράκι, μικροκαμωμένο όπως ήταν, έπεσε αμέσως. Έπεσε με δύναμη, και με φόρα, και όταν σταμάτησε να κυλάει κι αυτό, και το αίμα από το μέτωπό του, όλοι νόμισαν ότι δε θα σηκωθεί ξανά.

Έμεινε εκεί, αλλά δεν έκλαψε. Είπε απλά ότι πονάει. Η δασκάλα φώναξε τους γονείς του να το πάρουν από το σχολείο. Ήταν απόγευμα Τετάρτης και ήρθαν με το αμάξι. Τα μαγαζιά ήταν κλειστά κι ο πατέρας του δε δούλευε.

Όταν τον ρώτησαν τι έγινε και ο γυμναστής είπε ότι τον έσπρωξαν, το αγοράκι είπε ότι έπεσε μόνο του. Γιατί όλη η τάξη, κι η Δόμνα, κι ο Αντώνης, ήταν ακόμα εκεί.
Αλλά αυτό δε σήμαινε ότι δεν πονούσε.

Εκείνη τη μέρα έβγαλα τον ώμο μου. Ήταν περίεργη η εξάρθρωση, δεν το καταλάβαμε παρά μόνο πολύ αργότερα. Και η λάθος άρθρωση για τόσο καιρό έκανε κακό. Μερικές φορές το χέρι μου μουδιάζει από μόνο του, από το λαιμό μέχρι τα δάχτυλα. Χωρίς λόγο. Και πονάει κιόλας. Πάλι χωρίς λόγο.

Μερικές φορές, πονάει πολύ.

Πριν από λίγα χρόνια, σε μία άλλη ήπειρο, οδηγούσα σε έναν απέραντο αυτοκινητόδρομο ένα αμάξι που έμοιαζε περισσότερο με tank παρά με τετράτροχο αυτοκινούμενο όχημα, σε μία ταχύτητα που οποιοσδήποτε λογικός μπάτσος με ραντάρ θα έφτιαχνε τη μέρα του μιας και θα έπιανε το σύνολο προστίμων που έπρεπε να φτάσει σε ένα μήνα.

Αυτά τα αμάξια έχουν ένα καλό: το λένε cruise control (και όχι, δεν έχει να κάνει με πυραυλάκια που εκτοξεύονται από τους κατάλληλα προκεκαλυμμένους προβολείς). Πατάς λοιπόν ένα κουμπί στο τιμόνι, και το αμάξι κρατάει μόνο του την ταχύτητα μέχρι να πατήσεις φρένο ή γκάζι. Το μόνο που έχεις να κάνεις εσύ είναι να στρίβεις το τιμόνι και να κρατηθείς ξύπνιος στη βαρετή ευθεία.

Ένα χόμπυ που έχω είναι να κοιτάζω τους οδηγούς των διπλανών αμαξιών όπως τους προσπερνάω, βλέποντας τι κάνουν. Προσπέρασα τη λεγόμενη soccer mom στο SUV της, όπως μάλλωνε τα μικρά της στο πίσω κάθισμα, και τον έφηβο με το χαμόγελο κρεμμάστρας καθώς πήγαινε στο ραντεβού με τη νέα του γνωριμία. Όπως και το κατεστραμμένο white trash ζεύγος που έσερνε το τροχόσπιτό του στην επόμενη μόνιμη τοποθεσία του.

Όταν προσπέρασα ένα άλλο ζευγάρι όμως, κι όπως έκοψα μπροστά τους στη λωρίδα τους, αναγκάστηκα να κοιτάξω ξανά στον καθρέφτη. Η κυρία είχε στο στόμα της το δάχτυλο του οδηγού. Και πιπιλούσε. Λάγνα.

Αναγκάστηκα να πατήσω φρένο και να αλλάξω λωρίδα για να έχω μία καλύτερη οπτική γωνία. Με τη διακριτικότητα που με διακρίνει, άρχισα να πατώ την κόρνα, και όποτε δεν την πατούσα, χειροκρωτούσα όσο πιο δυνατά μπορούσα.

Η γυναίκα με το που κατάλαβε τι έγινε άσπρισε, κοίταξε απορρημένα προς το μέρος μου και μετά έμπηξε τα γέλια, κοκκινίζοντας σαν εσκιμώος μετά από δέκα ώρες στον ήλιο. Έκρυψε το κεφάλι της στα χέρια της, και στη συνέχεια έσκυψε προς το μέρος του οδηγού. Ο οποίος με κοίταξε με το χαμόγελο της Colgate, μου έτεινε τον αντίχειρά του σε ένα μεγαλοπρεπές thumbs-up και πάτησε γκάζι.

Εγώ πάτησα πάλι το μαγικό κουμπί και δυνάμωσα τη μουσική γιατί από δίπλα μου ένα αμάξι του highway patrol άναβε τη σειρήνα του.

Υπάρχει μία ωραία μεταφορά για το δρόμο προς τον πάτο. Όσοι κάνουν καταδύσεις ίσως να μπορούν να την πουν καλύτερα από μένα (ή και να επιβεβαιώσουν ότι είναι αλήθεια και δεν το σκέφτηκα σε κάποιο από τα πολλά όνειρά μου), αλλά πάει κάπως έτσι.

Όταν βουτάς κάτω από την επιφάνεια, στα πολύ βαθιά, υπάρχει, πέρα από τον κίνδυνο να σου τελειώσει η ανάσα, να πας τόσο χαμηλά, ή να μπεις κάπου, που να χάσεις την επαφή σου με το φως. Κι αυτό είναι δις άσχημο γιατί τότε, πέρα από το ότι είσαι εκτός των νερών σου (αν και κάτω από αυτά κυριολεκτικά) χάνεις και τον προσανατολισμό σου.

Κι εκεί που η αντοχή σου σου χτυπάει τον ώμο υπενθυμίζοντάς σου ότι είναι καιρός να ανεβαίνεις σιγά-σιγά, ακριβώς επειδή δεν ξέρεις προς τα που πέφτει το πάνω, αρχίζεις να κατεβαίνεις κι άλλο. Η άγνοια είναι ευτυχία συνήθως, αλλά εδώ είναι μία από τις εξαιρέσεις.

Η πίεση είναι έτσι κι αλλιώς μεγάλη, οπότε είναι δύσκολο να καταλάβεις από εκεί ότι έχεις πάρει λάθος κατεύθυνση. Οπότε συνεχίζεις το δρόμο σου. Αλλά όσο βαθιά και να είσαι, δεν είσαι τόσο βαθιά που να βλέπεις τον πάτο. Και έχεις μπερδευτεί ακόμα περισσότερο, ενώ η ανάσα που πήρες έχει αρχίσει να θέλει να βρει κι αυτή το δρόμο της από μέσα σου και να ενωθεί με τον υπόλοιπο αέρα.

Η λύση είναι απλή. Να την αφήσεις. Όχι όλη, αλλά λίγη. Ίσα-ίσα για να δεις προς τα πού πάνε οι φουσκάλες. Αυτές δεν έχουν σκέψη και ανάγκη για προσανατολισμό. Είναι απλά ελαφρύτερες από το υγρό υλικό που τις περιβάλλει και νομοτελειακά θα ανέβουν πάνω. Το μόνο που έχεις να κάνεις, πια, είναι να τις ακολουθήσεις.

Ειρωνία, το μόνο που θα σε σώσει είναι να αφήσεις να φύγει λίγο από αυτό που σε κρατάει ζωντανό…

Έχω μία τρέλα με τη μουσική. “Ε, και; Όλοι δεν έχουμε;” ακούω τα γρανάζια του μυαλού κάποιων να γυρνούν. Ναι, αλλά με μένα το πρόβλημα είναι ότι η μουσική πέρα από ήχος είναι και εικόνα, και συναίσθημα, και πολλά άλλα. Είναι το καταφύγιο και είναι και η διέξοδος. Είναι η ηρεμία και η ένταση. Και σταματώ γιατί γίνομαι κοινότυπος και προβλέψιμος. Όχι ότι δεν είμαι, αλλά καλό είναι να το προλαβαίνω όταν το καταλαβαίνω.

Υπάρχει, λοιπόν, το Summerteeth των Wilco, το οποίο κατά την ταπεινή μου γνώμη περιέχει μία από τις καλύτερες αλλαγές τραγουδιών όλων των εποχών: στο πέρασμα από το How to fight loneliness στο Via Chicago ο Tweedy, ή όποιος στην παραγωγή είχε την ιδέα, πρέπει να εξήντλησε ένα μεγάλο ποσοστό των δημιουργικών του κυττάρων. Ειλικρινά ελπίζω, σε αντίθεση με τα εγκεφαλικά, τα συγκεκριμένα κύτταρα να αναπαράγονται γιατί αλλιώς θα υπάρχει πρόβλημα και, ειδικά αν είναι ο Tweedy ο ένοχος, τότε η πρωθύστερη απώλεια είναι ήδη μακρόχρονη και συνεχιζόμενη και υπάρχει ο κίνδυνος της εμφάνισης μιας δημιουργικής αμοιβάδας.

Αλλά χάνουμε το θέμα.

Από τις μεγαλύτερες αλήθειες που έχω ακούσει είναι “you laugh at every joke” ως ένας από τους τρόπους για να πολεμήσεις τη μοναξιά σου. Κάθε φορά που έχω βρεθεί σε αυτή την κατάσταση (αποζητώντας το ή μη — δεν έχεις πάντα την πολυτέλεια της απόφασης) πιάνω τον εαυτό μου να γελάει σε σημείο που τα πλευρά να πονάνε με τα πιο ηλίθια αστεία της χιλιετηρίδας. Και μετά γελάω με το ότι γέλασα. Μία από τις πιο γερές αυτοάμυνες, όχι μόνο δική μου, αλλά και όλου του κόσμου. Το γέλιο είναι υγεία, κι όλα αυτά που λένε; Ψέμματα είναι. Πρόσκληση για κάποιον τρίτο ότι μπορείς να είσαι χαρούμενος είναι. Του δίνεις την ελπίδα, βάζοντας τον εαυτό σου στη διάθεσή του. “Ανοίξαμε και σας περιμένουμε” κατάσταση για το πολύ κοινό, “προτιμήστε μας” στο πίσω μέρος του μυαλού του πλεονέκτη καταστηματάρχη. Συνεχίζοντας να γελάς, φεύγεις από τον πολύ κόσμο και η μοναξιά σου είναι πίσω. Είσαι μόνος με τις σκέψεις σου, και μόνος για να ψάξεις. Και οι σκέψεις συνήθως είναι από τα βάθη. Ειδικά όταν δε γίνουν ποτέ λέξεις και δεν έχουν άλλον αποδέκτη πέρα από εσένα.

Συνήθως τις κάνεις σε “μέρη” που ξέρεις κι έχεις περπατήσει πολλές φορές. Δίνοντας όμως άλλη σημασία σε κάθε βήμα. “I dreamed about killing you again last night, and it felt alright to me,” ξεκινάει το Via Chicago, συνεχίζοντας ένα οδοιπορικό εκδίκησης στους δρόμους μιας πολυαγαπημένης (για το συγκρότημα, αλλά και για πολλούς άλλους) πόλης. Η διαδρομή συναισθημάτων συνδυασμένων με τοπονύμια καταλήγει σε μία καταπληκτική εικόνα αισιοδοξίας και επιστροφής μετά το κυνηγητό. Το φοβερό είναι πως όσες φορές κι αν το ακούσω, όσο κι αν προσέχω ή όσο οικείο κι αν μου ακούγεται, τόσο που να μπορώ να το αγνοήσω χωρίς φόβο παρεξήγησης, πάντα εντυπωσιάζομαι από τη μετάβαση. Κι ακόμα περισσότερο, δεν καταλαβαίνω τη στιγμή αυτής της μετάβασης: απλά γίνεται, συνήθως, κι ευτυχώς, λίγο πριν βάλω το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού.

Ο κύκλος επιθυμίας, πορείας, και προβαλλόμενης κατάληξης αυτών των δύο τραγουδιών συνοψίζει σε μεγάλο βαθμό των κύκλο των καταστάσεων όπως πολλοί τις βιώνουν. Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτή η επανάληψη. Όσο και να γράψω όμως για να τα περιγράψω όλα κινδυνεύω να γίνω από γραφικός έως γελοίος. Το πιο απλό είναι να ακούσει κάποιος και, αν είναι φτιαγμένος από εκείνο το καλούπι ανθρώπων που ζουν ακούγωντας, σίγουρα θα με καταλάβει.

Πάντως ξέρω τι μουσική θα παίζει σε λίγο στα αυτιά μου. Κατά πάσσα πιθανότητα και σε repeat. Κυκλικά, να μην ξεχνιόμαστε. Ίσως μάλιστα στο δρόμο προς τα πίσω να πάρω κι ένα από εκείνα τα περιοδικά σταυρολέξων με τα ηλίθια ανέκδοτα για να γελάσω και λιγάκι…

Ίσως μια από τις πιο χαρακτηριστικές μου φράσεις κάθε φορά που διαφωνώ με κάποιον για μία απόφαση είναι: “Εντάξει. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και ζει μ’αυτές.”

Είναι από τις πιο πληρωμένες ατάκες που έχω στο οπλοστάσιό μου (έχω κι άλλες) και συνήθως πρέπει να έχω φτάσει στο αμήν της δικής μου υποκειμενικής προσπάθειας για να επιτύχω τον αντικειμενικά σωστό στόχο για να την πω. Επιπλέον, συνήθως τελειώνει και την οποιαδήποτε συζήτηση. Κουράζομαι και δεν έχω άλλη διάθεση να υπερασπιστώ αυτό που πιστεύω αυταπόδεικτο.

Το περίεργο είναι αν μία μοναδική επιλογή σου σε κάποιο δεδομένο χρονικό σημείο σε οδηγήσει σε μία κατάσταση που δεν είναι καθόλου επιλογή σου, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Απλά υπομονή κι αναμονή μέχρι να περάσει ο χρόνος, γιατί όσες επιλογές κι αν κάνεις ή αναιρέσεις από εκεί και πέρα, την πορεία των καταστάσεων δεν την ελέγχεις εσύ. Ίσως όχι κάποιος άλλος συγκεκριμένος, απλά όχι εσύ. Και είναι βαρετό αυτό. Είναι βαρετό να μην έχεις τον έλεγχο. Ούτε δύσκολο, ούτε ανυπέρβλητο, απλά βαρετό. Είμαι αρκετά εγωκεντρικός για να πιστεύω ότι ο έλεγχος πάντα ανακτάται, απλά το κόστος μπορεί να είναι μεγαλύτερο από αυτό που έχεις διάθεση να επενδύσεις εκείνη τη στιγμή.

Επίσης, συχνά λέω “Έχω πάντα δίκιο.” Είναι τραγικό πόσο αυτή η φράση ακυρώνει την αποδοχή εκ μέρους μου των επιλογών του άλλου αν διαφωνώ. Από την άλλη βέβαια, είμαι πολύ μεγάλος για να αλλάξω και αρκετά συμβιβασμένος με τις αντιφάσεις μου. Επιλογή είναι κι αυτή και θα ζήσω.

Το μαθηματικό σημείο έχει μηδενικές διαστάσεις και μία ευθεία, ή ένα επίπεδο, ή ένα στερεόγραμμα είναι απειροσύνολα από σημεία ανάλογα με τις διαστάσεις του χώρου στον οποίο κινούμαστε.

Προσπαθούσα χτες βράδυ σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με μοναδικό φως την οθόνη ενός laptop να βρω το ανάλογο, αλλά όχι στον αξιωματικό κόσμο των μαθηματικών που με λάθος υπόθεση βγάζεις όποιο συμπέρασμα θέλεις, αλλά σε αυτά που κάθε μέρα ζούμε και μερικοί ονομάζουμε πραγματικότητα.

Μάλλον είναι η στιγμή.

Κάθε στιγμή κρατά μηδενικό χρόνο. Αν τις βάλεις στη σειρά έχεις μία πράξη, μία περίοδο, μία διάρκεια.

Και η ανάμνηση της στιγμής μάλλον είναι το ανάλογο των συντεταγμένων. Μερικές φορές η στιγμή θα σε ανεβάσει στα θετικότερα θετικά, άλλες θα σε ρίξει στα αρνητικότερα αρνητικά του χρόνου σου, του μυαλού σου, και των συναισθημάτων σου.

Και αυτή η δυϊκότητα στιγμής και συντεταγμένων είναι μοναδική. Η μία φέρνει τις άλλες και με βάση τις συντεταγμένες ανακαλείς τη στιγμή. Κάποιες στιγμές θέλες να γιγαντωθούν σε κάθε διάσταση που ξέρεις και να γίνουν ένα τεράστιο συνεχές. Άλλες θέλεις να τις παρακάμψεις με κάθε κόστος γιατί ξέρεις ότι είναι τόσο χαμηλά που από εκεί έχεις πολύ δρόμο για να ανέβεις ξανά. Δε σημαίνει ότι δε θα το καταφέρεις. Απλά ο δρόμος θα είναι ανηφορικός.

Κι αυτές οι στιγμές, αν είναι κοινές, σημαίνει ότι κάποιοι από εμάς συναντήθηκαν. Και στα δικά μας ξεχωριστά συστήματα συντεταγμένων βρεθήκαμε. Κι ίσως το μόνο που χρειάζεται για μια ταιριαστή εικόνα είναι μια μεταφορά αξόνων.

Που είναι μια μαθηματικός όταν τη χρειάζεσαι…