Like this:

Σήμερα, λέει, είναι η ημέρα της ανεξαρτησίας των “φίλων μας των Αμερικάνων.” Οι οποίοι Αμερικάνοι, μέρες σαν κι αυτή, συγκεντρώνονται με τα hot dogs και τα burgers τους στο χέρι κατά το βραδάκι και βλέπουν τα πυροτεχνήματα να σκάνε. Είναι η τελευταία τους αργία μέχρι την επόμενη, κάποια στιγμή το Φθινόπωρο. Τραγικό, αλλά περισσότερο από κάθε επετειακή σημασία με την αργία είναι συσχετισμένη η συγκεκριμένη ημερομηνία για τον μέσω Αμερικάνο. Όχι ότι κι εμείς έχουμε περισσότερους συνειρμούς για τις δικές μας εθνικές γιορτές πέρα από το σιχτίριασμα όταν πέφτουν Σάββατο ή Κυριακή και την εθνική ανάταση της 25ης Μαρτίου να πέφτει ημέρα Πέμπτη (φύγαμε για τετραήμερο!),

Πριν από πολλά χρόνια ένας Αμερικάνος διόρθωνε κάτι που είχα γράψει στα Αγγλικά. Ως κάθε Έλληνας που έμαθε Αγγλικά στο φροντιστήριο μίας πτυχιούχου Αγγλικής φιλολογίας που είχε συμβληθεί με το Cambridge και όχι με το Michigan για την εξέταση του Lower και του Proficiency, είχα μάθει τα Αγγλικά the British way, old chap. Η ατάκα του, αφού διόρθωσε όλα τα ‘s’ σε ‘z’ σε λέξεις που είχαν κατάληξη -ise σαν το realise και όλα τα ‘ou’ σε ‘o’ σε λέξεις με κατάληξη σε -our, όπως λέμε colour, ήταν ότι “the Brits stopped being important in 1777.”

Μου είχε φανεί πολύ εμπνευσμένη ρήση εκείνα τα χρόνια. Πρέπει να την έχω διηγηθεί αρκετές φορές από τότε και πάντα φέρνει γέλιο. Παρ’όλα αυτά, μερικές φορές αυτή η ανεξαρτησία τους όσα καλά κι αν έφερε — κι έφερε αρκετά — με αφήνει σκεπτικό. Η δική τους ανεξαρτησία κατέληξε σε μεγάλο βαθμό στην υποδούλωση του υπολοίπου κόσμου στις επιταγές τους.

Η Αμερική είναι περίεργη χώρα. Και οι κάτοικοί της στην απομόνωση και εσωστρέφειά τους φαντάζουν από άλλον πλανήτη. Απομονωμένο και σκούρο.