Γράμματα άγραφα κι αδιάβαστα

Γεια σου κυρ-Παναγιώτη,

Γιόρταζες χτες, κι όπως ξέρεις γιόρταζε κι η Μαρία του φίλου σου του Θανάση. Είχαμε πάει από εκεί για το καλό και για να τα πούμε λίγο μετά την τελευταία μου “περιπέτεια”. Είχαμε καιρό να βρεθούμε όλοι μαζί βλέπεις κι είχαν γίνει τόσα πολλά που έπρεπε να ανοίξει κι ένα μπουκαλάκι τσίπουρο παραπάνω. Ήταν το ίδιο τσίπουρο, από το ίδιο μέρος, που είχαμε πιει και όταν σε είχα δει πριν λίγους μήνες.

Σε μια στιγμή η κουβέντα γύρισε στους απόντες και κάποια μάτια θόλωσαν. Μέσα στη στενοχώρια του, ο φίλος σου ο Θανάσης μου είπε ότι τώρα πια είσαι κι εσύ ένας απ’αυτούς. Δεν το ήξερα και δεν το περίμενα. Ήσουν από αυτούς που δε φαινόταν να τους πειράζει ο χρόνος.

Μου είπε ότι έφυγες ήσυχα, ένα απόγευμα πριν δέκα μέρες, κρατώντας το χέρι της Βάσως. Η μεγάλη σου καρδιά σε πρόδωσε για μία και μοναδική φορά, ακριβώς όπως την είχες και σε είχε δασκαλέψει όλα αυτά τα χρόνια: απρόβλεπτα και σε ένα μόνο χτύπο. Αυτή η σκέψη μου μετρίασε λίγο την έκπληξη και με την επόμενη γουλιά έφυγα από το άχρωμο παρόν γυρνώντας νοητά πίσω στις ιστορίες που μου έλεγες.

Τότε που πλήρωνες το extra κόστος για το ξενοδοχείο κι από εκεί που από τη δουλειά σου σε έβαζαν στο Sheraton στο κέντρο του Nairobi, εσύ πήγαινες κι έκλεινες δωμάτιο μακρυά, μόνος σου, με θέα στη ζούγκλα, για να βλέπεις τον ήλιο να δύει πίσω από την κοιλάδα του Serengeti, πίνοντας το ποτό σου στο μπαλκόνι και βλέποντας τη φύση να παίρνει όλες τις ανταύγειες του κόκκινου προσπαθώντας να συναγωνιστεί τα χρώματα του ουρανού.

Ή που λάδωνες τη ρεσεψιονίστ στην Αυστραλία για να σου δώσει δωμάτιο με θέα στην πισίνα. Για να μπορέσεις το βράδυ να πας εκεί να δειπνήσεις κάτω από το μπαλκόνι σου. Κι αν είχες και μια “τρυφερή παρουσία” δίπλα σου ακόμα καλύτερα — αλήθεια με ρώτησες γιατί χαμογέλασα όταν είπες τρυφερή παρουσία… Ίσως γιατί ήταν εκείνη η σπάνια φορά που το άκουσα από κάποιον που το χρησιμοποιούσε γνωρίζοντας την έννοια εκ πείρας. Κι αν ήσουν μόνος, κανένα πρόβλημα. Το ξενοδοχείο πάντα θα είχε ένα καλό σκωτσέζικο malt να σου κρατήσει το ίδιο τρυφερή παρέα.

Ή όταν ξύπνησες μετά το μεθύσι της Πρωτοχρονιάς στη Νέα Υόρκη έχοντας “δανείσει” τη στολή σου σε μία από τις εν λόγω τρυφερές υπάρξεις. Τότε που προσπαθούσες να πείσεις τους αστυνομικούς να σε αφήσουν να περάσεις γρήγορα για να πας στο αεροπλάνο σου. “Δυστυχώς θα χάσετε την πτήση σας χωρίς τα έγγραφά σας, δε μπορούμε να κάνουμε κάτι” σου είχε πει ο ξανθομπούμπουρας Αμερικάνος. “Μπορείτε να με αφήσετε να περάσω,” είχες απαντήσει στωϊκά. “Σας παρακαλώ, στην πτήση είναι υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, μη με κάνετε να σας συλλάβω.” “Όπως θέλετε, μόνο πείτε το και στον Πρόξενο σας παρακαλώ. Είναι στην πτήση. Α, και είμαι ο πιλότος.”

Σου είπα τότε ότι έχεις ζήσει τρεις ζωές. Και με τόσο αλκοόλ και όσο συχνά εμφανιζόταν στις ιστορίες σου, πρέπει να υπήρχε και μία τέταρτη που απλά δε τη θυμάσαι. Είχες γελάσει. Με κέρασες ένα τσίπουρο ακόμα. Σήκωσες το ποτήρι κι είπες: “Στις ζωές που δε θυμόμαστε λοιπόν. Σκέψου πώς θά’ναι αν και με τρεις ζωές ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να τις ξαναζήσουμε.”

Στην υγειά σου δε μπορώ να σου πω. Στη θύμησή σου, λοιπόν.