Συνήθως υπάρχει ένα μεγάλο κλισέ που πλανάται σε τέτοιες αποφάσεις. Και εννοώ αποφάσεις του είδους να γράψεις κάτι με σκοπό να βρει κοινό. Το κλισέ είναι ότι κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή. Συνήθως παίρνεις την απόφαση να ξεκινήσεις κάτι για να ξορκίσεις κάποιο τέλος. Όχι κατ’ανάγκη που να έχει παρουσιαστεί, αλλά να σε κυνηγάει. Άλλοι το λένε διέξοδο.

Επίσης, υπάρχει και μια μεγάλη εν δυνάμει αυταπάτη. Ναι, για το κοινό μιλάω. Το κοινό συνήθως είναι ο εαυτός σου — συνήθως από εκεί ξεκινούν όλα. Τα γράφεις για να τα διαβάζεις μόνος σου και να βλέπεις την πορεία σου. Μερικές φορές βρίσκεις συνοδοιπόρους, αλλά η αυταπάτη πάντα πλανάται.

Υπάρχει και η έμπνευση. Τις περισσότερες φορές είναι εξωγενής. Για μένα τουλάχιστον. Υπάρχουν άλλοι που την έχουν στο τσεπάκι τους — τουλάχιστον έτσι λένε — και όποτε κάτσουν μπροστά σε κάτι που με κατάλληλους χειρισμούς τυπώνει γράμματα που γίνονται λέξεις, είτε αυτό το λένε χαρτί και μολύβι, είτε οθόνη και πληκτρολόγιο, καταφέρνουν να δημιουργήσουν κάτι που βγάζει νόημα.

Το μπέρδεμα εδώ είναι ότι το τέλος ήρθε μία Κυριακή βράδυ, το βασικό κοινό και αποδέκτης έφυγε μαζί του, και έκλεψε την έμπνευση. Παρ’όλα αυτά, είμαι εδώ και πατάω τα πλήκτρα ελπίζοντας να βγει κάτι. Ελπίζω να τα καταφέρω και οι ατάκτως εγεγγραμένες σκέψεις για την ώρα κάποια στιγμή να βγάλουν νόημα. Ίσως και να μην το βγάλουν ποτέ, δεν ξέρω. Αλλά θα μάθω.

Καλώς σας βρήκα.